แป้ง-นางสาวจีรนันท์ แซ่จุง
นักศึกษาทุนครูสร้างชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย
“สิ่งที่ทำให้หนูยิ้มได้ทุกวัน ก็คือการได้เห็นหน้าพ่อ แม่ เพื่อน และพี่ ๆ ที่คอยให้คำปรึกษา ได้หัวเราะด้วยกัน แม้อยู่ไกลก็ยังวิดีโอคอลหากัน มันทำให้หนูรู้สึกว่านี่แหละ คือครอบครัวของ หนูขอบคุณทุก ๆ ท่านที่ให้โอกาส ให้ความหวัง และให้หนูมีแรงเดินต่อมาถึงวันนี้ได้ค่ะ” แป้ง – จีรนันท์ แซ่จุง นักศึกษาทุนครูสร้างชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย
บนพื้นที่สูงของอำเภอแม่ฟ้าหลวง จ.เชียงราย ครอบครัวชาวอาข่าขนาดเล็ก ๆ ใช้ชีวิตเรียบง่ายท่ามกลางไร่ชาและข้าวโพด “แป้ง” เติบโตมาในครอบครัวเกษตรกร ทุกเช้า เวลาเจ็ดโมง ในอากาศหนาวจัด เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ สะพายตะกร้าขึ้นเขาไปกับแม่ตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเด็ดยอดใบชา “กิโลละ 7 บาท”
รายได้ทั้งหมดขึ้นอยู่กับดินฟ้าอากาศ และความไม่แน่นอนที่ไม่มีใครควบคุมได้ ปีไหนฝนดี แดดดี ใบชาก็งอกงาม แต่บางปี แมลงมาเยือน ฝนตกผิดฤดู หรือดินสไลด์จากพื้นที่ลาดชัน ทุกอย่างก็อาจสูญหายไปในพริบตา ในความไม่แน่นอนนั้น เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเติบโตขึ้น พร้อมกับการเรียนรู้ว่า “ชีวิต ไม่มีอะไรมั่นคง ทุกอย่างย่อมเปลี่ยนแปลงได้เสมอ”
“วันที่หนูเก็บได้มากที่สุด ประมาณ 30 กิโล ได้เงินสองร้อยกว่าบาทค่ะ” แต่ต้องแลกมาจากการใช้แรงทั้งวัน ตั้งแต่เช้าจรดเย็นและไม่ใช่แค่เก็บให้ได้เยอะ แต่ต้องเก็บให้ “ถูก” เธอต้องเลือกใบชาแบบ “ชาอัสสัม” เด็ดเฉพาะยอดอ่อน 3 ใบ อย่างระมัดระวัง เหมือนค่อย ๆ เก็บความหวังทีละใบ
เติบโตมากับความจริงของโลกที่ไม่ได้สมบูรณ์แบบ
เมื่อต้นทุนชีวิตมีจำกัด ทุกทรัพยากรจึงต้องใช้ให้คุ้มค่าที่สุด การเปลี่ยนผ่านระดับชั้นการศึกษาของแป้งไม่ได้หมายถึงชุดนักเรียนใหม่แกะกล่องเสมอไป โดยเฉพาะการเปลี่ยนจากชุด "ยุวกาชาด” สีฟ้ามาเป็นชุด "เนตรนารี" สีเขียวเมื่อขึ้นชั้นมัธยม แป้งเล่าถึงวันที่ต้องสวมชุดเนตรนารีต่อจากพี่สาวซึ่งตัวใหญ่กว่ามาก แต่เธอเลือก “ใส่ชุดที่หลวมโคร่งและยาวจนเกือบถึงพื้นด้วยรอยยิ้ม” มือกำดินสอหนึ่งแท่ง ถูกใช้จนสั้นกุด เหลาแล้วเหลาอีก จนแทบจับไม่ถนัด แต่ก็ยังกำไว้แน่น เพราะอยากเรียนต่อให้ถึงจุดหมายปลายทาง
ท่ามกลางข้อจำกัดมากมาย แป้งเคยรู้สึกว่าตัวเอง “ขาดโอกาส” เพราะไม่เคยได้เรียนพิเศษ ไม่เคยได้ไปเที่ยวไกลเหมือนใครหลายคน แต่สิ่งหนึ่งที่เธอไม่เคยขาด คือ “กำลังใจ” จากครอบครัว และจากโอกาสที่มูลนิธิ ซี.ซี.เอฟ.ฯ ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือและให้ได้เข้าร่วมกิจกรรมกลุ่มเล็ก ๆ ที่ได้กลายเป็นพื้นที่ที่เธอได้ “เป็นตัวเอง” ได้ลองผิด ได้ลองถูก ได้พูดหน้าห้อง ได้เป็นผู้นำ และได้ค้นพบว่า…เด็กคนหนึ่ง สามารถเติบโตได้เมื่อมีใครสักคน “เชื่อในตัวเขา”
แป้งบอกตัวเองว่า “หนูเก่งมากที่ยังไม่ยอมแพ้ ถึงแม้จะมีเรื่องให้ร้องไห้บ่อย ๆ แต่หนูก็ยังเลือกที่จะลุกขึ้นมาเดินต่อเพื่ออนาคตของตัวเอง กว่าจะมาถึงวันนี้ หนูต้องผ่านอะไรมาเยอะมาก ทั้งความยากจน ความเหนื่อยจากการทำงาน และการกดดันจากคนรอบข้าง แต่หนูก็พยายามเดินต่อ เพราะไม่อยากให้ความลำบากในวันนี้ทำให้หนูยอมแพ้ หนูขอบคุณมูลนิธิ ซี.ซี.เอฟ.ฯ มูลนิธิ สุทธิรัตน์ อยู่วิทยา และผู้ใหญ่ใจดีทุกคนว่า ขอบคุณที่ไม่มองข้ามเด็กอย่างหนู ขอบคุณที่ให้โอกาส ให้ความหวัง และให้หนูมีแรงเดินต่อ”
อยากเป็น "ครู" เพื่อส่งต่อโอกาส
วันนี้ แป้งเดินมาถึงเส้นทางของ “นักศึกษาครู” และความฝันของเธอ ไม่ได้ยิ่งใหญ่เกินจริง แต่กลับงดงามในความเรียบง่าย
“ถ้าหนูเป็นครู หนูอยากเป็นครูที่เด็กกล้าเข้ามาคุย กล้ามาปรึกษา ไม่ใช่แค่สอนหนังสือ แต่เป็นคนที่รับฟังเขาได้” เพราะเธอรู้ดีว่า ในบางช่วงของชีวิต “การมีใครสักคนรับฟัง” อาจสำคัญไม่แพ้ความรู้ในตำราและสามารถต่อชีวิต ให้ความฝันของเด็กคนหนึ่ง เดินต่อไปได้จริง ๆ”
“ถ้าหนูเป็นครู หนูอยากเป็นครูที่เด็กกล้าเข้ามาคุย กล้ามาปรึกษา ไม่ใช่แค่สอนหนังสือ แต่เป็นคนที่รับฟังเขาได้” เพราะเธอรู้ดีว่า ในบางช่วงของชีวิต “การมีใครสักคนรับฟัง” อาจสำคัญไม่แพ้ความรู้ในตำราและสามารถต่อชีวิต ให้ความฝันของเด็กคนหนึ่ง เดินต่อไปได้จริง ๆ”
ร่วมสนับสนุน #นักศึกษาทุนครูสร้างชุมชน #CCF
#มูลนิธิซีซีเอฟ #CCF #ลดหย่อนภาษี #บริจาคออนไลน์ #E-donation #บริจาค e-donation #อุปการะเด็ก #เพาะรัก #เด็กด้อยโอกาส #บริจาค โครงการอื่น ๆ
