เพราะขาดทั้งทุนการศึกษา อุปกรณ์การเรียนและโอกาส เด็กจำนวนไม่น้อยบนเส้นทางสายนี้จำใจหยุดความฝันไว้กลางทาง ทั้งที่ยังอยากเรียนต่อในระดับสูงขึ้นไป
"น้องกุ้งนาง" วัย 15 ปี นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จ.บุรีรัมย์ เติบโตมาด้วยสองมือของปู่และโอบกอดอันอบอุ่นของย่า
“หนูอยู่กับปู่ ย่า ตั้งแต่เกิดได้เพียง 2 เดือน ตอนนี้ปู่ก็อายุกว่า 70 ปีแล้ว เป็นผู้พิการทางการได้ยิน ส่วนย่าป่วยโรคเส้นเลือดในสมองแตก แต่ทั้งสองก็ยังเป็นห่วงหนูอยู่เสมอๆ ค่ะ” คำพูดเรียบง่ายถูกเอ่ยขึ้น ท่ามกลางบ้านหลังเล็กที่ทรุดโทรม หลังคาสังกะสีเก่าพรุนไปทั่ว ราวกับสะท้อนชีวิตที่ต้องต่อสู้ทุกวัน เพื่อประคองความฝันไม่ให้หล่นหายไป
ตั้งแต่พ่อและแม่แยกย้ายกันออกไป เสาหลักที่เหลือเพียงคนเดียวของครอบครัว คือ “อา” ที่น้องกุ้งนางเรียกว่า “พ่อปึ้ง” ทำงานโบกรถให้ร้านอาหาร รับค่าแรงเป็นรายวัน รายได้ที่มีเพียงพอแค่ประคองชีวิต 4 คนให้ผ่านไปในแต่ละวันอย่างยากลำบาก
“วันไหนฟ้าโปร่งก็พอมีงาน วันไหนฝนตกก็ลำบาก ยิ่งหากเกิดสถานการณ์ไม่สงบตามชายแดน ร้านอาหารแทบไม่มีคนเข้าร้านเลยครับ” คำพูดสั้น ๆ แต่สะท้อนความจริงอันหนักหน่วงของครอบครัวที่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับรายได้ที่ไม่เคยแน่นอน ทุกวันคือการลุ้นว่าจะมีเงินหรือไม่ ขณะที่ค่าเทอม ค่าอุปกรณ์การเรียน ชุดนักเรียน และค่าใช้จ่ายจำเป็นของหลาน กลับไม่เคยหยุดรอ
สำหรับหลายคน ชุดนักเรียนอาจเป็นเพียงเครื่องแบบธรรมดา แต่สำหรับ "พ่อปึ้ง" มันคือสัญลักษณ์ของความหวัง เป็นเครื่องหมายว่าหลานยังมีโอกาสได้เดินเข้าโรงเรียน ได้เรียนหนังสือ และได้ไล่ตามความฝันต่อ
“หนูรู้ว่าอาเหนื่อยมากค่ะ วันไหนฝนตก รถก็น้อย มื้อเย็นของครอบครัวก็จะน้อยลงไปด้วย ในวันหยุดถ้ามีคนเข้าร้านเยอะ ๆ หนูก็จะไปช่วยโบกรถ ได้ค่าขนมมาบ้างก็เอาไปซื้อขนมปังนิ่ม ๆ ให้ปู่กับย่ากิน ส่วนที่เหลือหนูแทบจะไม่กล้าซื้อขนมกิน เพราะอยากเก็บเงินเอาไว้สำหรับเรียนต่อ... หนูอยากเป็นครู อยากสอนภาษาไทยค่ะ”
ขณะที่กำลังพูดถึงความฝัน ดวงตาของกุ้งนางเต็มไปด้วยความหวัง แต่เมื่อเอ่ยถึงความจริงที่ต้องเผชิญ รอยยิ้มนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความกังวล “บ่อยครั้งหนูกังวลเรื่องการเรียนต่อ ก็แอบนอนร้องไห้เงียบ ๆ คนเดียว เพราะกลัวว่าสักวันหนึ่งต้องเดินหันหลังกลับกลางทาง ทั้งที่ใจยังอยากเดินให้ถึงเส้นชัย ถ้าอาทำงานไม่ไหวจริง ๆ หนูคงต้องหยุดเรียน แล้วไปรับจ้างทำงานให้พอค่าเทอม ค่าใช้จ่ายในการเรียน แล้วค่อยกลับมาเรียนต่อค่ะ”
แม้ความไม่แน่นอนจะรายล้อมชีวิต แต่กุ้งนางไม่เคยยอมแพ้ เธอตั้งใจเรียนอย่างเต็มกำลัง เพราะเชื่อว่าการศึกษา คือหนทางเดียวที่จะเปลี่ยนอนาคตของตนเอง ปีการศึกษา 2568 เธอทำผลการเรียนได้ถึง 3.87 “ย่าบอกกับหนูเสมอ ๆ ว่าให้ตั้งใจเรียน มีความรู้เยอะ ๆ เพราะความรู้จะเป็นเครื่องมือสร้างชีวิตใหม่ และพาเราไปสู่อนาคตที่ดีกว่า”
สำหรับน้องกุ้งนาง ความฝันที่จะได้เป็นครูยังคงชัดเจนเสมอ แม้วันนี้เส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เธอก็ยังเลือกเดินทางไกลกับเป้ที่ว่างเปล่าที่กำลังบาดลึกระบมลงบนบ่าเล็กๆ ของเธอในทุกก้าวที่เดิน ...ด้วยความหวังว่าสักวันจะเจอ “จุดเติมเสบียง” ที่จะช่วยต่อเติมแรงใจให้เธอมีกำลังเดินต่อให้ไปถึงจุดหมายปลายทาง
การเดินไปให้ถึงความฝัน ไม่ได้ต้องการเพียงกำลังใจ แต่เด็กคนหนึ่งยังต้องมี “เสบียง” ที่เพียงพอ สำหรับทุกก้าวของการเติบโต
ผลผลิตจากโรงเพาะเห็ด จะเป็นวัตถุดิบประกอบอาหารชั้นดี ช่วยให้อิ่มท้องและมีโภชนาการพร้อมเรียน
เห็ดที่เหลือสามารถนำไปขาย สร้างรายได้หมุนเวียนเพื่อจุนเจือครอบครัว
ทักษะการแปรรูปจะกลายเป็นอาชีพ และทุนการศึกษาให้น้องกุ้งนาง สามารถก้าวเดินต่อไปจนเรียนจบ โดยไม่ต้องหลุดจากระบบการศึกษา
มีเสบียงพร้อมพอที่จะทำให้ผู้แบกเดินไปถึงจุดหมาย ไม่หลุดออกจากการศึกษาระหว่างช่วงชั้นรอยต่อหรือระหว่างการศึกษา ได้รับการพัฒนาทักษะชีวิตและอาชีพ จนสามารถเรียนจบและมีงานทำ เลี้ยงดูตนเองและครอบครัวได้อย่างมั่นคง
กรณีที่เงินบริจาคสำหรับเด็กที่ท่านเมตตา เพียงพอ มูลนิธิฯ ขออนุญาตนำเงินบริจาคไปใช้เพื่อความจำเป็นต่อเด็กด้อยโอกาสตามความเหมาะสม
มูลนิธิซีซีเอฟ , ซีซีเอฟ , CCF , บริจาค , เพื่อเด็กและเยาวชน , อุปการะเด็ก , เพาะรัก , เด็กด้อยโอกาส , บริจาคออนไลน์ , ลดหย่อนภาษี , กระเป๋าปันแคร์ , กระเป๋าฉุกเฉิน , e-donation , บริจาคอิเล็กทรอนิกส์ , โครงการอื่น ๆ , ทุนการศึกษา